فلسطین، این سرزمین غسان‌کنفانی‌ها، محموددرویش‌ها و لیلا‌خالدها، بیش از هفت دهه می‌شود که شجاعانه میرزمد، و هرباری که صهیونیزم همدست با امپریالیزم امریکا و شرکا تلاش به ریشه‌کنی درختان زیتون‌اش می‌کند، این درختان ستبر دوباره جوانه می‌زنند.

۷ اکتوبر، نیز حاکی از همان جوانه‌زنی دوباره بود. هجوم وحشیانه و نازی‌وار اسراییل به مردم غزه وجدان‌های بیدار جهان را تکان داده است. هرچند دم و دستگاه اسراییل، امریکا و شرکای جرم سعی می‌ورزند این جنگ ناعادلانه را جنگی میان «اسراییل قربانی» و «حماس مهاجم» ترسیم کنند اما واقعیت طور دیگری‌ست: این جنگ میان اسراییل اشغالگر و ملت زخم‌خورده فلسطین است؛ جنگ میان صهیونیزم و کودکان فلسطینی است که تا هنوز کارت تولد شان گرفته نشده کارت مرگ شان صادر می‌شود؛ جنگ میان عساکر متجاوز اسراییلی و زندانیان آزاده‌ی فلسطینی؛ جنگ اسراییل استیلاگر برضد زن، مرد، کودک، شفاخانه‌ها، مکتب‌ها و تمام هست و بود فلسطین؛ جنگ انسان‌ها، هنرمندان، روشنفکران، داکتران، محصلان باشرف و آزاد‌اندیش مدافع ستم‌کشان فلسطین علیه دولت‌ها، رسانه‌ها، شخصیت‌های حامی دولت فاشیستی اسراییل و در راس آن نتانیاهو؛ جنگ کودکان بی‌دفاع فلسطینی که گلوله بر سر شان شلیک می‌شود برضد ارتشی مجهز با توپ، تانک، طیاره، اسلحه و مهمات امریکا، انگلیس و دیگر دولت‌های غربی...

مرگ آخر واصف باختری

... و سگ‌هایی که هیچگاه شتر نشدند!

واصف مطلوب و واصف مقلوب

واصف باختری در امریکا مرد! لاکن این خبر برای ما و کلیه دوستداران ادبیات خنجرآسا بر حنجره‌ی جلاد، نه تازگی داشت و نه اهمیت چون او قبلا با پشت کردن به سازمانی انقلابی و آغوش گشودن به دشمنان، ناقوس دردناک مرگ خود را به صدا درآورده و ما را در اندوهی بیکران غرق کرده بود. اما برای دلدادگا‌ن بی‌عار و سازشکارش، زمینه کارزار نوحه‌سرایی فراهم شد تا در شرایطی که زیرچشم امریکا و متحدان، طالبان روح و جسم مردم ما را جویده و افغانستان دریده می‌شود، در شرایط ضعف و حتی خلا نیرویی امیدآفرین، اعلام نمایند که دنیای آنان کماکان ادامه ترسیم اعجوبه‌ای استثنایی از واصف می‌باشد بدون مطلقا کوچک‌ترین اشاره به لکه‌های سیاسی او و تحلیل و عبرت از آنها.

ما در مبارزه علیه ز‌ن‌ستیزی، گریزاندن و اغوای جوانان از تفکر ترقی‌خواهانه، ترویج بی‌سابقه‌ی ایده‌ها و فرهنگ مسلط ارتجاعی و امپریالیزم دوستانه‌ی جهادی، واصف را از عرش پایین آورده و کیش‌تراشی برای او و سیاست‌اش را به روی مریدانش زدیم لیکن توفیق قابل اعتنایی نیافتیم.

زمانی یک مبارز ایرانی که زخم رژیم شاه و رژیم خیانت اسلامی را در جسم و جانش داشت به ما گفت: «دیگر توان و عمری از من باقی نمانده تا از "زیبایی‌های زندگی" بگویم اما این آرزو در من تنوره می‌کشد که در فردای تلاشی جمهوری اسلامی، عده‌ای از سران آن در سلول‌های اوین و آشویتس‌های ایران مدت‌ها قصه‌گوی جنایات‌شان باشند تا دیگر هیچ نسلی از مردم ما فاشیزم غیردینی و دینی را از یاد نبرده و تجربه نکنند.»

در افغانستان، بسا قصه‌های قتلگاه پلچرخی ناگفته مانده و سران و شکنجه‌گران پرچمی و خلقی در پناه بنیادگرایان هرگز روی محاکمه و مجازات را ندیدند و در نتیجه هنوز مردم ما آن طور که باید راجع به جنایات آنان آگاهی لازم را ندارند. و آگاهی مردم از کارنامه موحش‌‌‌‌‌‌‌تر جنایت‌سالاران جهادی بیشتر از داستان‌های ترس‌آور پرچم و خلق، بنا بر تسلیم‌ شدن‌شان به امریکا و کِلک‌هایش کرزی و غنی و عبدالله مدفون ماندند چون در ۲۰ سال حکومت شعارشان بود: تا می‌توانی خیانت کن و بکش و به روی آن‌ سفیده بزن!

دست امریکا در کار است:

کله‌پز برخاسته و سگ بر جایش خواهد نشست؟

بعد از برقراری فاشیزم دینی طالبی و مخصوصا این روزها، باز گویی ابر و باد و مه و خورشید در کار اند تا دل امریکا به رحم آمده و افغانستان درمانده و گیرمانده و آینده‌باخته را از جهنم موجودات طالبی‌شان نجات دهند. در حالی که طالبان شکنجه کرده و می‌کشند و بر زنان و مردان ما دم و دستگاه تفتیش عقاید قرون وسطایی را حاکم گردانیده‌اند.

چرا چنین است؟ چرا مردم افغانستان همانند دوران اگسایی و خادی خلق و پرچم، چهار سال خون و خیانت جهادی و دو دهه مادرفروشی و فسادسالاری کرزی، غنی‌-عبدالله در بیدادی بی‌‌پایان می‌سوزند و می‌سوزند؟ سیاف، گلبدین، عطا، خلیلی، دوستم و بقیه سرجنایتکاران و طالبان در حد سواد و معرفت مگسی و عوام‌فریبانه‌ی خود جواب سوال را «خواست و قهر خدا» می‌گویند و روشنفکران خودفروخته هم در توجیه این جواب خاینانه تقلا می‌کنند. اکثر روشنفکران مذکور زیردل می‌دانند که توده‌ها را تحمیق‌ می‌کنند ولی لب نمی‌گشایند و به همین علت که «می‌دانند و نمی‌گویند تبهکار اند.»