بنابر خبری در «فرنتیرپست»، (۱۲ جولای ۲۰۰۰) امانت ننگرهاری یكی از اعضای شورای مركزی گروه جدیدالتأسیس «حزب ملی مبارزین افغانستان» اینچنین به «انتقاد» از اسامهبنلادن پرداخته است:
«"اسامه منحیث یك مجاهد باید گامهایی برای قطع جنگ و برادركشی در افغانستان بر میداشت" او همچنین اظهار داشت كه: "مردم بیگناه در افغانستان كشته میشوند اما اسامهبنلادن در این مورد سكوت اختیار نموده است."»
اما این «انتقاد» نیست آقای امانتننگرهاری! این را مردم ما میگویند چاپلوسی و تبسم مقابل آن دوست دیرین تمام بنیادگرایان خاین و جانی وطن ما و باداران شان؛ این نوع «انتقاد» همان چیزیست كه آدمكشان جهادی و طالبی هر دو خواستار آنند: اول آنان را «مجاهد» به معنای مثبت كلمه، بخوان و بعد هرگونه و هر قدر انتقاد بر آنان بالای چشم! این همان نوع «انتقاد»هاست كه حتی دلالان قلمی جلادان جهادی و طالبی نظیر داكتراكرمعثمان و رهنوردزریاب و نبیمصداق و اسحق نگارگر (نرشیر) و... هم از اشاره به آنها بر «رهبران» خود دریغ نمیورزند و «رهبران» نیز با ناز و كرشمه فراوان آنها را میپذیرند و این بازی نفرتانگیز بین دو طرف ادامه مییابد.