روزنامه مسلم (۳۱ اگست ۹۴) گزارشی از كمپ سرشاهی بچاپ رسانده كه درینجا مختصری از آنرا میآوریم:
اشك و عرق سخی جان درهم آمیخت وقتی زیر آفتابی سوزان با دستهای مرتعش برای برادرزادهی سه سالهاش قبری كوچك میكند. جسد در پارچهای سفید پیچانیده و در خیمهای پهلو گذاشته شده بود. زلمی دیشب در اثر جلزدگی جان سپرده بود.
در آن هفته لااقل ۳۲ نفر در این كمپ سهصدهزار نفری مرده بودند كه غیر از ۱۰ تن بقیه را كودكان زیر ۵ سال تشكیل میداد.
داكتر عبداله شینواری در «فرنتیرپست» (۱۰ جون ۹۴) طی مقالهای مینویسد: «كمپ ربانی ـ مسعود خود را در نقش بچه سقا میبیند و در عین حال به حكمتیار نقش نادرشاه را قایل است. همچنان طرفداران ربانی برآنند كه چون حكومت آنان نخستین حكومت تاجیك بوده و كابل را با زور تصرف كردهاند، پس به نفع هیچ پشتونی از آن نخواهند گذشت... ایران و تاجیكستان مخصوصاً از باقیماندن ربانی بر قدرت پشتیبانی میكنند. علاوه بر این، كمپ ربانی توانسته با هندوستان، اسرائیل و مصر دوستی ایجاد كند.»
بر اساس گزارش خبرگزاری فرانسه در ۲۵ جون ۹۴، عبدالحمید محتاط كه در دولت پوشالی «معاون رئیس جمهور» بود و بعد از سقوط آن به استرالیا گریخته بود، پس از اعتراضات شدید تعداد كثیری از پناهندگان افغانی در آن كشور مجبور شد همراه با خانوادهاش به دهلی جدید فرار كند.
عدهای از مزدوران جنگی عرب كه برای انجام خدمات مالی و تداركی باند گلبدین در پشاور لانه گزیده بودند پس از آنكه دولت پاكستان تصمیم به اخراج آنان از پاكستان گرفت، اكثراً با مقادیر هنگفتی پول و اسلحه و مهمات در منطقه تیرا جابجا شدند و بیشرمی را تا بجایی رسانیدند كه توسط رهبر شان «عبداله الرفاعی ابوحمام» تیرا را «خلافت اسلامی» اعلام كردند! ولی مزدوران جنگی مذكور نمیدانستند كه تیرا، چارآسیاب یا كدام منطقه دیگر تحت كنترول باند جنایتكاری چون گلبدین نیست: لشكر قبایلی آفریدی كه از دیدن سگان عربیالاصل گلبدین با عدهای از زنان به غنیمت گرفته شده افغان و پاكستانی و آنهمه ساز و برگ نظامی شان به شدت به خشم آمده بودند و مخصوصاً وقتی دیدند مزدوران مزبور بعلت دلگرمی از حمایت حزب گلبدین، «دارالخلافه» خود را ترك نمیكنند بر آنها حمله بردند كه در نتیجه رهبر و حدود ۲۰ نفر از همراهان وی را كشته و عدهای را دستگیر كردند. بقیه طبعاً به «خلافت اسلامی» افغانستان گریختند. روزنامهها تعداد تلفات لشكر قبایلی آفریدی را در جنگ ۱۷ روزه ۶ نفر نوشتند.
داستان انحطاط اخلاقی «مجاهدین عربی» را كه بویش حتی در پارلمان پاكستان هم بالا گرفته خوبست از زبان وزیر داخله این كشور بشنویم:
«نصیراله بابر وزیر داخله پاكستان طی گزارشی به سنا گفت كه دولت تصمیم گرفته تمام اعرابی را كه در پاكستان بطور غیرقانونی زندگی دارند به كشورهای شان باز گرداند.
به نظر میرسد معلقزدنهای آقای صبغتاله مجددی بین ضدیت با گلبدین و سازش با او به نهایت خود میرسد كه البته با توجه به ماهیت و بینش سیاسی ایشان زیاد تعجب ندارد. ولی فقط میتواند مایه تاسف بسیار باشد كه چگونه حرص و آز چوكی و مقام قادر است حتی در پس پیری افرادی را آنقدر ذلیل و بیچاره بسازد كه در برابر قاتل پسرش، دشمن بیرحم و گستاخ و دیرینش زانو زده و لب به ستایش گشاید. میدانیم كه تا چند ماه پیش آقای مجددی خوش داشت گلبدین را اكثراً با صفت «بدفعل» و... یاد كند. ولی اكنون ایشان را میبینیم كه پوست پشك را به روی كشیده یا نكشیده برای دیدار گلبدین شب و روز نمیشناسد تا اگر بشود با عشق چوكی در دل خود را به پای «برادر قیادی» و «صدراعظمش» آویزان كند. (۱) بدین ترتیب وی آخرین میخها را بر تابوت بیافتخار سیاسیش میكوبد. هیچكس فراموش نخواهد كرد كه زمانی آقای مجددی در گیر و داری با گلبدین كه گپ به تفنگچهكشی هم رسیده بود خطاب به برادر جهادی تروریستش گفته بود: «برای من تو یك پیاله مكروبی بیش نیستی ولی بخاطر افغانستان با تو مینشینم.» («فرنتیرپست»، ۲۷ مارچ ۱۹۸۸)
