دا لیکنه د ۱۳۸۲ کال په لړم میاشت کې په پاړسي د «پیام زن» په ۵۹مه ګڼه کې خپره شوې وه خو دا چې دا لیکنه اوس هم تازه ده او په اوسنیو شرایطو کې د جهادیانو یو شمیر ملاتړو له یوې خوا د بادار پر وړاندې خپل ارزښت له لاسه ورکړی او د لتې په څیر یې ایسته غورځولي نو له بل پلوه ویلو ته څه نه لري نو بیاځلې مطرح کېدو لپاره غواړي «فدارلیزم» د افغانستان د ناورین حل لارې په توګه وړاندې کړي، له همدې کبله ددې لیکنې پښتو ژباړه مو اړینه وګڼله.
د روسې ضد جګړې پر مهال او په ځانګړې توګه د غویي اتمې نېټې وروسته کله چې مذهبي جنایتکارانو واک تر لاسه کړ، هماغه ډول چې په بېناموسۍ او رذالت کې یې ځانګړې بېلګې لرلې، په فرهنګي او سیاسي برخه کې یې هم وغوښتل چې ځني شیان د ټوپک د میل په زور زمونږ د کړیدلي او زوریدلي ولس په مغز او سترګو کې وردننه کړي. له هغې ډلې د «جهادي»، «قیادي»، «رسالتمند» کلیمې او د لیکنو، ویناوو او آن په مکتوبونو کې د آیتونو او حدیثونو ویل او لیکل ول.
