در افغانستان به جز معدود زنانی که برای حقوق مردم و استقلال و آزادی کشور رزمیده و خار چشم بنیادگرایان و امپریالیستها بوده و تا پای جان به راه و آرمان خود وفادار مانده اند سایر زنان انجیویی و ارگی فقط برای کسب شهرت و مقام و دیدار با وزیران و سفیران کشورهای استیلاگر بر خود نام «فعال حقوق زن» نهاده اند. اینان با معامله بر سر زنان تیرهروز کشور پروژه و «فند» گرفته و با هجوم طالبان به امریکا و غرب پناه بردند و از بستر گرم ادعای مبارزه دارند. این زنان به مراتب بدتر از طالب و سر جنایتکاران جهادی و دلالان امریکا به زنان افغانستان خیانت نموده اند که فوزیه کوفی، شکریه بارکزی، سیما سمر، شاهگل رضایی، محبوبه سراج، حبیبه سرابی، ناهید فرید، شهرزاد اکبر، مقدسه یورش، اصیلا وردک، ظریفه غفاری، فاطمه گیلانی، جمیله افغانی، ماری اکرمی، خاتول مومند، شریفه زرمتی، لیلا جعفری، مدینه محبوبی، زهره صبا، زهره بهمن، فریده مهذب، طیبه هاشمی و دیگران نمونههای روشن این خیانتپیشگاناند که با وقاحت تمام و وجدان خاموش به لابیگران طالبان تبدیل شدند، از «تغییر ماهیت» آنان و «عطر و پودر» شان در رسانهها گفتند و امروز نیز درحالیکه هیچ نشانی از درد زن افغان در دل ندارند، اشک تمساح میریزند تا مبادا از خوان رنگین جوایز و فندهای غربی بینصیب بمانند.
