نمایندهی سازمان ملل كه جهت سروی حقوق بشر در افغانستان اعزام گردید به «رنج و غم انسانی به شدت قابل توجهی كه به شكل قتل، ناپدید شدنها و تحمیل شرایطی كه باعث ویرانی فزیكی میگردد» دست یافته است.
گزارش میگوید كه مواد بنیادی حقوق بشر مثل حق زندگی، حق آزاد بودن از شكنجه و قساوت یا رفتار توهینآمیز، در افغانستان وجود ندارد.
روزنامه «مسلم» در ۳ سپتامبر ۱۹۹۶ گزارش داد كه «استاد محمد محقق رئیس حزب وحدت در مزارشریف، رساندن كمك های نظامی و مالی ایران به گروه اكبری را كه تحت نفوذ احمد شاه مسعود است، مایه ایجاد ناآرامی در منطقه نامیده است. او گفت كه در این رابطه به ایران اعتراض كرده است.»
این مزدورك مایل است مردم او را «اعتراض»چی مقابل رژیم ایران بشناسند. اما نمیداند كه واقعیت «اعتراض»اش جز ناز و نخرهای نفرتانگیز در برابر اربابانش نیست تا آنان را به دست كشیدن بیشتر و گرمتر بر سر و روی خود جلب كرده و انباق اكبری و گروهش را جاسوسانی بیوفا وانمود سازد.
محمد محقق باید بداند كه طویله خیانتكاریها و جنایتپیشگیها و وابستگی شخص او و گروه خلیلی و اكبری و غیره آنقدر كثیف و متعفن است كه میلیونها بار از اینگونه گرانفروشیهای بیشرمانه مقابل صاحبان ایرانی زیر نام «اعتراض» قادر نخواهد بود آنها را ذرهای هم پاك كنند. مردم ما همانطوریكه هزاره سوزیهای سیاف در كانتینرها را نخواهند بخشید، بیرل های پر از چشم های كشیده شدهی مردم بیگناه غیر هزاره توسط مزاری، خلیلی، آقای محقق و غیره همدستان را نیز بدون مجازاتی شایسته نخواهند گذارد.
این عكس كه در روزنامه «فرنتیر پست» (۱۴ دسامبر ۱۹۹۵) بچاپ رسیده، سیداعظم پسر نابغه ۱۰ ساله افغان را كه شامل پوهنتون طب كابل است با اعضای فامیلش نشان میدهد. او در كشور دوزخ شدهی ما ناگزیر است برای رفع مشكلات اقتصادی خانوادهاش بعد از درس به فروش آب بپردازد. این كمترین رنجی است كه نابغهی نوجوان در كشوری ملوث شده از چرك و گند بنیادگرایان باید متحمل شود. اگر او تا حال زنده باشد از كجا معلوم كه روزی هنگام آب فروشی یا در خانهی نیمه ویرانش، مغز ممتاز و مغتنمش را راكتی متلاشی نسازد؟
آیا نبوغ سیداعظم آنچنان هست كه تمام هم و غمش را در مبارزهای بیامان و سازش ناپذیر علیه جنایتكاران بنیادگرا و صاحبان خارجی آنان تشكیل دهد؟
پشاور ـ عفوبينالملل از مجامع بينالمللی تقاضا نمود تا نگرانی شان را از امريكا، روسيه، پاكستان، عربستانسعودی، انگلستان، تاجكستان، ازبكستان، ايران، هند مصر، تركيه، ليبی و سودان بخاطر ارسال اسلحه از جانب آنان به افغانستان كه نقض حقوق بشر را در كشور جنگزده وخيمتر میسازد ابراز نمايند.
اعلاميهی خبری عفوبينالملل (شعبهی پاكستان)، نگرانیاش را از افزايش خطرناك نقض حقوق بشر در افغانستان بيان داشته ادعا میكند كه بعضی كشورها به گروههای افغان درگير جنگ اسلحه میفرستند. عفوبينالملل اين كشورها را مسئول تخلفات جاری از حقوق بشر در افغانستان محسوب نمود.
عفوبينالملل از همه احزاب درگير معضلهی افغانستان بشمول مقامات دولت انتقالی و رهبران همه گروههای درگير در افغانستان مصرانه تقاضا كرد تا توصيههای ذيل را فوراً اجرا نمايند:
طالبان طيارهای روسی حامل اسلحه و مهمات برای «دولت» كابل را سال گذشته پايين آورده توقيف كردند. اما هفت عمله روسی آن طياره كه گويا از قبل نقشه فرار را در سر داشتند، در ۱۶ اگست ۱۹۹۶ با خلع سلاح كردن سه محافظه و استفاده از فرصتی كه تمام طالبان مسئول توپهای ضد هوايی مشغول ادای نماز جمعه بودند و اكثر پيلوتان طيارههای جنگی نيز رخصتی هفتگی را میگذشتاندند، موفق شدند طياره خود را به پرواز درآورده همراه با سه طالب مذكور بسوی شارجه فرار كنند.
وكيلاحمد عضو شورای رهبری طالبان ضمن رد قاطعانه انجام كدام معاملهگری گفت: «نبايد اين حادثه اتفاق ميافتاد اما چه میتوان كرد وقتی خواست خداوند توانا چنين بوده باشد.»
اما دو كاردار ديگر طالب كه نخواستند نام شان افشا شود تاثر خود را به رحيماله يوسفزی روزنامه نگار پاكستانی اينطور بيان كردند: «ما پيش دنيا روی نداريم. اين حادثه، بینظمی و بیكفايتی ما را برملا ساخت.»
«نيوز»، ۱۸ اگست ۱۹۹۶
