«ملنگ» یا پلنگ؟
داكتر محمد اكرم عثمان برای اكثر روشنفكران افغانستان چهرهای از قدیم آشناست. در دوران استبداد سردار داوود، حنجره و قلمش را به رژیم پلیسی او سپرده بود و در دوران تجاوز روسها نهتنها از نظر كیجیبی و مزدوران پرچمی و خلقیش نیفتاد بلكه همانند بسیاری از نویسندگان و شاعران دیگر بجای پیوستن به مبارزه آزادیخواهانه، آرمیدن در بغل اشغالگران و سگان وطنیش را ترجیح داد.
پس از برگزاری هشتمین سال یادبود شهید مینا، تنی چند از شركتكنندگان ما را درباره پیام آقای بشارت مورد سوال قرار دادند و «پیام زن» هم لااقل دو نامه دریافت كرد كه یكی از آنها را انتشار داد. مسئلهای را كه اغلب دوستان مطرح میكردند این بود كه آقای بشارت میتواند چنان نظریاتی داشته باشد و آنرا تبلیغ هم كند ولی چرا «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» اجازه دهد یكچنان پیامی مملو از توهین به اسلام از تریبون آن خوانده شود؛ چرا به آن پیام فیالمجلس برخورد نشده، و انتقاداتی از اینگونه.
مـا در پاسخ به نامه خوانندهای به اسم رقیه، نكاتی را روشن نمودیم و فكر كردیم مسئله به همینجا خاتمه مییابد و نباید آنرا بزرگ ساخت.
لیكن خلاف خواست ما دو قضیه دیگر (دیدار با نمایندگان آقای بشارت و انتشار نوشته او در همبستگی ۶۳) درك ما را از «حزب» و «شورا»ی آقای بشارت تعمیق بخشید و هم فهمیدیم كه اشتباه میكردیم مسئله آنقدر هم كم اهمیت نیست: ما با تشكلی روبرو هستیم كه ولو دلپذیرترین الفاظ را برای مردم افغانستان و كل بشریت بزبان آرد و جز به خوشبختی آنان نیندیشد، متأسفانه پای چنان خیانتكارانی را در درونش باز گذاشته كه ادامه ارتباط نزدیك ما یا هر سازمان ضد میهنفروشان پرچمی و خلقی را با آن سخت قابل تأمل میسازد.
هنوز فكر آلوده شدن سازمان آقای بشارت توسط خلقیهای وطنی آزارمان میداد كه «همبستگی» (شماره ۶۳ اپریل ۱۹۹۶) را در اگست ۹۶ دریافت كردیم و ملتفت شدیم كه كار سازمان ایشان در چپنمایی خلاصه نمیشود بلكه مداخله در امور سازمانهای دیگر را هم رسماً و علناً از وظایف «انترناسیونالیستی»اش میشمرد.
با آنكه لاشخواران بنیادگرا بر تن پاره پارهی افغانستان پنجه افكنده و میخواهند تا آخرین قطرهی خونش را بمكند، و با آنكه در ایران قریب ۲۰ سالاست كه پدران این لاشخواران جان مردم آن سرزمین را برلب رسانیدهاند و بنابرین بر هر سازمان و فرد جدی است كه پیكان اصلی مبارزه را فقط بر ضد فاشیست های دینی متوجه سازد، اما بخاطر رفع ابهامی نزد خوانندگان ایرانی یا افغانی، با احساس تأسف ناچار به نكاتی از نوشته فوق میپردازیم.
«فدراسیون» و میهنفروشان
چند هموطن تیرهبخت ما به جرم قماربازی در حالیكه رویشان سیاه شده بر سر موتر سوار بوسیله طالبان در سركهای كابل گشتانده شدند تا مورد تمسخر قرار گیرند و زمینه سرگرمی برای طالب صاحبهای «شریعت فهم» مهیا گردد. ازدیاد قماربازان، فواحش، گدایان و...كه معلول سلطهننگین بنیادگرایان و فقر وفلاكت ناشی از آن میباشد با این شیوههای قرون وسطایی غیر انسانی نه اینكه هرگز ازبین نمیرود بلكه روز تا روز و تا وقتی كه خرك و درك فعلی بقا كند حدت و كثرت مییابد. فقط زمانی كه لاشههای كثیف كلیه سركردگان جهادی و طالبی بدینگونه بر سر موترها در سرتاسر افغانستان در میان لعن و تف و نفرین مردم ما به تماشا گذاشته شوند و دولتی مبتنی برارزشهای دموكراسی برقرار گردد، مبارزه با این بلایای اجتماعی به جایی خواهد رسید. چنگ انداختن به این مسایل در شرایط كنونی سرپوشی است برای هزار و یك جنایت خیانت و فریب مردم از سوی فاشیست های دینی. جالب است كه تا بحال بنیادگرایان طالبی به استثنای اعدام نجیب، نه روی كدام پرچمی و خلقی برجسته و نه روی كدام برادر خاین جهادی شان را سیاه كرده و نه به دار زدهاند. در شریعت این ستمپیشگان هدف اصلی همان فقیرترین گروههای مردم است.
ما همیشه یادآور شدهایم كه هر فرد یا گروهی كه دین و مذهب را وارد كار سیاسی كند، این امر دیر یا زود خود آن فرد یا گروه را بعنوان سوءاستفادهچی از دین رسوا خواهد ساخت.
بارها گفتهایم یكی از بدشانسیهای مردم ما اینست كه موجودات احمق و عجیب و غریبی بنام «امیر» یا «رئیس جمهور» بر آنان فرمان رانده اند. قطعات زیر از مصاحبه طولانی صبغتاله مجددی است كه در ۱۵ اپریل ۱۹۹۳ در كوپنهاگ انجام داده و نشریه «ندای وحدت» از گروه مزدور خلیلی آن را به چاپ رسانیده است و ما آنها را عیناً نقل میكنیم.
«این ها بسیار سخت تجاوز كردند كه من هیچ به زبان آورده نمیتوانم... جنگ ظالمانه بوده خلاف شریعت؛ خلاف انسانیت؛ و خلاف عنعنات افغانی بوده بالكل. ... در تاریخ افغانستان بیغیرتی و بیهمتی و تجاوز از این كرده كی كرده... همین است كه من خودم گفتم ولله برای این مردم ما در قاموس كدام كلمه را نه نمیافیم كه برای اینها استعمال كنیم...»با مرور این گفته ها هم به سطح و سواد یك «رئیس جمهور» جهادی میتوان پی برد و از آن مهمتر به سالوسی و دورویی او.
