آقای كرزی «تفاهمنامه همكاری استراتژیك میان امریكا و افغانستان» را به امضا رسانید كه به موجب آن نیروهای نظامی امریكا اجازه خواهند یافت تا مدتی نامحدود و با آزادی عمل در افغانستان باقیمانده و پایگاههای نظامی داشته باشند. این مهمترین نكتهی تفاهمنامه است و چون حساسیتبرانگیز است و مردم ما هرگز آن را نخواهند پذیرفت از اینجاست كه باید تمهیداتی عوامفریبانه قبل از امضای آن صورت میگرفت كه گرفت:
۱) جلسهای یكروزه از اعضای لویه جرگه تصویب قانون اساسی دعوت شد كه چون اكثر اعضایش بنیادگرا و غیر بنیادگرا و عناصر ضد ملی بودند، طبعاً شتابان و خندان و اللهاكبر گویان به خواست كرزی به نیابت از امریكا رأی مثبت دادند. و به ملالیجویا كه ممكن بود بار دیگر با الهام از روحیه و حرف دل مردم، افشاگر معامله باشد، هیچگاه فرصت صحبت داده نشد. از آن جدیتر این كه، كار لویه جرگه با تصویب قانون اساسی پایان یافته بود و بنابرین دارای مشروعیت و صلاحیت تصمیمگیری روی مسئلهای ملی نبود. ولی چون امریكا عجله داشت و تا شروع كار پارلمان آینده ماهها مانده بود، ازینرو تایید لویه جرگهی سر تروریستها و نوكران شان آسانترین و كوتاهترین راه كسب «تایید ملت» بود. ولی آقای كرزی نمیداند كه این خود اولین سوراخ را در تفاهمنامه تشكیل میدهد.
