فاطمه یاسر «امیره» «تنظیم زنان مسلمان افغانستان» در شماره ۹۱ سال ۱۹۹۱ نشریه "شهادت" ارگان نشراتی حزب گلبدین مصاحبهای انجام داده و درخور شخصیت خود در رابطه با «راوا» اراجیفی را پشت هم قطار نموده كه ما درینجا روی بعضی از نكات آن تماس میگیریم.
![Newspaper cutting]()
قبل از همه قابل یادآوریست كه این خانم موسیچهگكی است روی كلك حزب گلبدین كه ارگان مسخرهای بنام «تنظیم زنان مسلمان افغانستان» در عالم رویا روی كاغذ برایش دیزاین نموده و او را هم در همان تخیل «امیره» آن ساخته و گاهگاهی او را روی جراید میلولاند و مقابل «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» كوك میكند. موضع ضد دموكراسی و ضد زن حزب گلبدین و ایجاد ارگانی برای مبارزه زنان خندهآورترین چیز ممكن میتواند باشد.
در ابتدا، خبرنگار شهادت كه باید از لچكها و چاقوكشان اخوانی باشد از «امیره» صاحبه میپرسد: «مشتی زنان ناشزه و بازاری بنام جمعیت انقلابی....». ما روی كلمات «ناشزه» و «بازاری» تماس زیادی نمیگیریم، ما افراد و تشكلهای سیاسی را با معیارها و ملاكهای سیاسی ارزیابی میكنیم نه فحش دادن. زیرا اگر وارد اخلاقیات شویم در مورد شخصیت و گذشته آقای گلبدین چیزهای فراوانی است كه از نوشتن آن قلم هم عرق خواهد كرد ولی با او و حزبش برخورد سیاسی داریم. اگر چه روشن است كه مردم ما هیچوقت انسانهایی بدنام با گذشتهی ملوث و آلوده را نمیپذیرند.
ما هرگز به این خبرنگار توصیه نمیكنیم كه بعنوان یك ژورنالیست وجدان سیاسی داشته باشد زیرا درس وجدان دادن به كسی كه پستی خبرنگار شدن نشریهای وابسته به حزبی تروریست را پذیرفته باشد زاید است.
در ابتدای مصاحبه «امیره» یاسر میگوید: «هجونامه پیام زن شبنامه مائوئیستهای فراری آلمان غرب است كه از كویته پخش میشود.» هزار بار لعنت و نفرین بر دروغگو! مردم و خوانندگان ما با توجه به حتی همین یك دروغ بیشرمانهات هم به سبكی و سطح حملات و برخوردهای حزب گلبدین كه در دهان امیره خانم گذاشته شده پی میبرند. همه میدانند كه ما در آلمان نیستیم. اگر باند فاشیستی تو از راست به ما حمله میكند فراریهای آلمان و امریكا از به اصطلاح چپ به ما میتازند. بخاطر آنكه كار ما در خارج كشور در همین پاكستان متمركز است، سالهاست مورد توطئهچینی و تهدیدهای رذیلانه و هرزه باند تو قرار داریم. اما هرگز میدان را رها نكرده و فراری آلمان و هیچ كشور دیگر نشدهایم و نخواهیم شد. خون رهبر ما مینا و دو همكارش در كجا ریخت در آلمان یا كویته؟ «پیام» ما هم نه در شب و پنهانی بلكه در روز در چندین شهر پاكستان، داخل و كشورهای متعدد آسیا پخش و دست بدست میگردد.
از فقدان سیدالها تنها بنیادگرایان مزدور و جنایتكار میتوانند اظهار خوشحالی كنند. خون سیدال در بیرق مبارزه آزادیخواهانه ملت ما نقش بسته است، اما داغ سیاه ننگی در پیشانی گلبدین و همفكرانش بجا مانده كه تا روز نابودی قاتلان خاینش زدوده نخواهد شد.
