ما در نوشته‌های‌ قبلی‌ راجع‌ به‌ شاعران‌ و نویسندگان‌ انجمنی‌ گفته‌ایم‌^(۱) كه‌ از كودتای‌ ثور ۱۳۵۷ و اشغال‌ تا سقوط‌ نجیب‌ و بعد از حاكمیت‌ خون‌ و خیانت‌ باندهای‌ جهادی‌ تا سقوط‌ طالبان‌ بی‌شاخ‌ و دم‌، در افغانستان‌ نه‌ تنها چیزی‌ به‌ نام‌ ادبیات‌ مقاومت‌ درونمرزی‌ - و تا حدود زیادی‌ برونمرزی‌ - وجود نداشته‌ بلكه‌ برعكس‌ به‌ هر آنچه‌ از خامه‌ و كله‌ی‌ سردمداران‌ انجمنی‌ (كه‌ بنابر ادعاهایی‌ كارت‌ عضویت‌ پرچم‌ و خلق‌ را در جیب‌ نداشته‌ اند) مثل‌ لیلاصراحت‌روشنی‌، واصف‌باختری‌، لطیف‌ناظمی‌، سپوژمی‌زریاب‌، اكرم‌عثمان‌، اعظم‌رهنوردزریاب‌، صبوراله‌سیاهسنگ‌، بیرنگ‌كوهدامنی‌، خالده‌فروغ‌ و... چكیده‌ است‌ جز ادبیات‌ تسلیم‌ و خیانت‌ و نامردمی‌ نمیتوان‌ نامی‌ نهاد.

افسانه‌نوروزی‌ زنی‌ كه‌ در دفاع‌ قهرمانانه‌ از عزت‌ و عصمت‌ خویش‌ جلادان‌ جمهوری‌ اسلامی‌ را از پای‌ درآورد اینك‌ سرفرازانه‌ پشت‌ درهای‌ بسته‌ زندان‌ انتظار اعدام‌ را می‌كشد.

این‌ زن‌ دلیر كه‌ ۷ سال‌ از زندانی‌ شدنش‌ سپری‌ شده‌ و در این‌ مدت‌ تحت‌ فشارهای‌ شدید روحی‌ و جسمی‌ قرار گرفته‌ است‌ قربانی‌ دسیسه‌سازی‌ رئیس‌ پلیس‌ جزیره‌ كیش‌ است‌. رئیس‌ با اعزام‌ شوهر افسانه‌ به‌ جای‌ دیگر، به‌ قصد تجاوز، به‌ زور وارد خانه‌اش‌ می‌شود. ولی‌ به‌ قول‌ خبرنگاری‌ افسانه‌ به‌ جای‌ آنكه‌ از فرط‌ وحشت‌ قدرت‌ حركت‌ را از دست‌ بدهد به‌ مقابله‌ جانانه‌ پرداخته‌ و رئیس‌ جنایتكار را به‌ آن‌ دنیا می‌فرستد. با آنكه‌ ادعاهای‌ افسانه‌ بعد از معاینات‌ طبی‌ قانوناً ثابت‌ شده‌ ولی‌ این‌همه‌ نزد بیدادگاه‌ رژیم‌ بی‌بها است‌ و عدالت‌ بربرمنشانه‌اش‌ فقط‌ اعدام‌ افسانه‌ را می‌خواهد. افسانه‌ از شرافتش‌ به‌ دفاع‌ برخاست‌ و اگر در كشوری‌ دور از تعفن‌ بنیادگرایی‌ می‌زیست‌ تبرئه‌ و آزاد می‌شد اما از آنجایی‌ كه‌ او خون‌ فرد عادی‌ای‌ نه‌ بلكه‌ خون‌ ناپاك‌ بیشرفی‌ چون‌ رئیس‌ پلیس‌ را جاری‌ ساخته‌، حالا هرطوری‌ شده‌ باید از سوی‌ رژیمی‌ فاسدپرور و تبهكار مجازاتش‌ كمتر از اعدام‌ نباشد.

و قصـه‌ روشنفكران‌ وطنی‌ كه‌ زبان‌ پوشالیان‌ و طالبان‌ و جهادیان‌ شدند

ادواردسعید، متفكر، محقق‌ و مبارز فلسطینی‌ در ۲۴ دسامبر ۲۰۰۳ بر اثر سرطان‌ خون‌ در نیویارك‌ درگذشت‌. او در ۱۹۳۵ در بیت‌المقدس‌ در خانواده‌ای‌ مسیحی‌ به‌ دنیا آمد. دوران‌ كودكی‌ خود را در مصر گذراند و سپس‌ به‌ عنوان‌ محصل‌ راهی‌ امریكا گشت‌. او استاد ادبیات‌ انگلیسی‌ و ادبیات‌ تطبیقی‌ در پوهنتون‌ كلمبیا بود. كتاب‌ «شرق‌شناسی‌» كه‌ در ۱۹۷۸ چاپ‌ شد مهمترین‌ اثر او به‌ شمار می‌رود. او در آن‌ اثر به‌ این‌ مسئله‌ پرداخته‌ است‌ كه‌ شرق‌شناسی‌ در دانشگاه‌های‌ غربی‌ تمام‌ و كمال‌ بر توهمات‌ امپریالیستی‌ و نژادپرستانه‌ در خاورمیانه‌ استوار است‌ و روشنفكران‌ غرب‌ در قرن‌ ۱۹ و بخصوص‌ اوایل‌ قرن‌ ۲۰ تصویری‌ از شرق‌ بدست‌ می‌دهند مرموز، ایستا و به‌ شدت‌ پسمانده‌تر از غرب‌ تا بدین‌ ترتیب‌ سلطه‌ی‌ استعماری‌ توجیه‌ شود و همین‌ نوع‌ خاورشناسی‌ است‌ كه‌ مایه‌ تئوریك‌ استعمار كهنه‌ و نو را فراهم‌ می‌آورد. او در امریكا فوق‌ ستاره‌ روشنفكری‌ بود و خود را به‌ عنوان‌ منتقد اپرا، نوازنده‌ پیانو، چهره‌ سرشناس‌ تلویزیونی‌، سیاستمدار، متخصص‌ رسانه‌ها، مقاله‌نویسی‌ محبوب‌ و سخنرانی‌ متبحر مطرح‌ ساخت‌.

مردم‌ ما فقط‌ از طریق‌ رسانه‌های‌ خارجی‌ ناگهان‌ آگاهی‌ یافتند كه‌ عبداله‌شاه‌ مشهور به‌ سگ‌ زرداد به‌ تاریخ‌ تقریباً ۳۰ حمل‌ (۱۹ اپریل‌) اعدام‌ شد. چرا؟؟

او یگانه‌ جنایتكار گلبدینیِ در دام‌ افتاده‌ بود كه‌ می‌توانست‌ رازهای‌ ناگفته‌ی‌ بسیاری‌ و بخصوص‌ اسرار سگ‌های‌ كلان‌ گلبدین‌ را كه‌ تعدادی‌ از آنان‌ هم‌ اكنون‌ بر سر كار اند به‌ عنوان‌ همدستان‌ و فرماندهان‌ اعمالش‌ افشا سازد. اما طبعاً «برادران‌» صلاح‌ ندیدند كه‌ «برادر عبداله‌شاه‌» از آدمكشی‌ها و جنایتكاری‌های‌ موحش‌تر و بی‌ناموسانه‌تر سگ‌های‌ هارتر گلبدینی‌ بطور مثال‌ حسین‌منگل‌، وحیداله‌سباوون‌، بشیربغلانی‌، هادی‌شنواری‌، وحیدمژده‌ وغیره‌ پرده‌ برگیرد. زیرا پرده‌دری‌های‌ مذكور چه‌ بسا كه‌ پته‌ی‌ خونین‌ «برادر سیاف‌» و «برادر ربانی‌» و «برادر مسعود» را نیز به‌ میدان‌ می‌انداخت‌ و بدینترتیب‌ «نظم‌» موجود برای‌ انتخابات‌ و ادامه‌ خیانت‌ مشترك‌ به‌ این‌ مرز و بوم‌، بهم‌ می‌خورد!